Onderschat de overstap naar de zorg niet, maar het is het allemaal waard!

John: “Ik ben 42 jaar en heb bijna 20 jaar in de vleessector gewerkt, in verschillende functies. Op een gegeven moment was ik toe aan iets anders. Ik wist al langer dat ik richting de zorg wilde, vooral vanwege het psychische aspect en het begeleiden van mensen. De doelgroep Korsakov trok me juist omdat het zo’n unieke en uitdagende groep is.”

Paul: “Ik ben 50 jaar en heb 35 jaar als installatiemonteur gewerkt. Ook ik zocht een nieuwe uitdaging. Ik wist dat ik iets in de zorg wilde doen, maar had niet verwacht dat ik bij deze doelgroep terecht zou komen. Omdat ik in het verleden te horen kreeg ‘kom maar terug als je een diploma hebt’, had ik niet gedacht dat ik kans zou maken. De zij-instroommogelijkheid bij Atlant gaf me die kans wel.”

Beiden geven aan dat hun partners ook in de zorg werken, waardoor ze thuis al enigszins bekend waren met het vak.

John: “Ik ben heel open gestart, zonder verwachtingen. Bij ons op de afdeling is veel dynamiek. Je merkt dat jongere collega’s een frisse blik meebrengen en dat er daardoor meer ruimte is voor verandering. Dat vind ik mooi om te zien.”
Paul: “Ik zie nog steeds hetzelfde als toen ik begon, alleen zouden bepaalde dingen anders mogen. Vooral oude patronen zijn soms lastig te doorbreken. Er zijn vaak meer mogelijkheden dan sommige collega’s denken.”

“Bij sommige collega’s voel je die ruimte absoluut, bij anderen minder. Dat hangt samen met hoe lang iemand al in het vak zit en hoe gewend iemand is aan 'oude' werkwijzen”, vertelt Paul. John vult aan: “Het helpt als je een frisse blik meeneemt. Studenten en nieuwe medewerkers kijken vaak anders naar situaties, en dat kan juist heel waardevol zijn”.

Paul: “De kleine successen met bewoners, dat vind ik het mooiste. Dat je merkt dat ze je herkennen, dat ze dankbaar zijn op hun eigen manier. Daar haal ik enorm veel voldoening uit”.
John: “Het is heel dankbaar werk. Ik ben mezelf, ik ben open, en dat werkt. Bewoners prikken er zo doorheen als je niet oprecht bent. Af en toe moet je buiten de lijntjes kleuren, en dat maakt het juist leuk”.

Beiden vinden dat het begin zwaar was. “Het was gewoon heel veel informatie. Je leert op school, op de afdeling én in de pilotgroep. We kregen veel meer op ons bordje dan we verwachtten,” zegt Paul. John herkent dat: “nu pas, na bijna een jaar, heb ik het gevoel dat ik echt gericht les krijg. In het begin was het chaotisch”.

Paul: “Vooral rust. Ik had in mijn vorige werk een heel gejaagd leven. In de zorg werk ik 32 uur, en dat voelt veel prettiger. Ik heb minder stress, meer regelmaat en veel meer voldoening”.
John: “Het heeft me richting gegeven. Ik weet niet of ik hier over vijf jaar nog zit, maar ik heb in elk geval ontdekt waar mijn hart ligt en waar ik uiteindelijk naartoe wil”.

“Leg echt goed uit wat nieuwe mensen te wachten staat,” zegt Paul. “Het was meer dan we dachten en dat gold voor de hele pilotgroep. Een rustigere opstart, met eerst wennen en daarna verdieping, zou helpen.” John vult aan: “zorg dat mensen genoeg tijd op de afdeling doorbrengen. Met een kleiner contract mis je veel, en daardoor duurt het langer voordat je connectie krijgt met bewoners”.

Paul: “Ik hoop dat ik nog steeds hetzelfde kan betekenen als nu. Gewoon met plezier mijn werk doen, gewaardeerd worden, deel zijn van een fijn team”.
John: “Ik weet niet of ik hier over vijf jaar nog werk, maar dat is oké. Ik droom ervan om meer preventief te werken, aan de voorkant van de zorg. Mensen helpen vóórdat ze in deze situatie terechtkomen”.

Beiden sluiten af met waardering voor het gesprek en de kans die ze hebben gekregen.
“We zijn altijd open geweest en het blijft bijzonder hoe we deze kans hebben gekregen en hoe veel het ons gebracht heeft''.